Trudne słowa,
proste wyjaśnienia.

Ocena pobranej tkanki pod mikroskopem przez lekarza patomorfologa.

Jego wynik mówi, jaki to nowotwór i jakie ma cechy — od tego zależy wybór leczenia.

Starannie zaplanowane badanie nowych sposobów leczenia z udziałem pacjentów.

Udział jest dobrowolny i można z niego zrezygnować w każdej chwili.

Pobranie małego fragmentu tkanki, żeby obejrzeć go pod mikroskopem.

To zwykle jedyny sposób, by z pewnością potwierdzić nowotwór i poznać jego rodzaj.

Leczenie, które pomaga układowi odpornościowemu rozpoznać i zwalczać nowotwór.

Spotkanie lekarzy różnych specjalności, którzy razem ustalają plan leczenia.

Leczenie uzupełniające po operacji, które ma zmniejszyć ryzyko nawrotu.

Leki działające na konkretne cechy komórek nowotworowych.

Często wymaga wcześniejszego badania, czy nowotwór ma daną cechę.

Leczenie przed operacją, np. by zmniejszyć guz.

Substancja we krwi, której poziom może zmieniać się przy niektórych nowotworach.

Sam wynik markera nie wystarcza do rozpoznania — zawsze ocenia się go razem z innymi badaniami.

Ponowne pojawienie się choroby po okresie, gdy nie było jej widać.

Obniżona liczba neutrofili — białych krwinek chroniących przed zakażeniami.

Gorączka w czasie neutropenii wymaga pilnego kontaktu z zespołem leczącym.

Opieka skupiona na łagodzeniu objawów i jakości życia — na każdym etapie choroby.

Małe urządzenie pod skórą, przez które łatwiej podaje się leki do żyły.

Komórki nowotworu, które przeniosły się do innego miejsca w organizmie.

Stan, w którym objawy choroby zmniejszyły się lub nie są widoczne w badaniach.

Opis, jak duży jest nowotwór i czy się rozprzestrzenił (np. system TNM).